Over de activiteiten: bouwstenen Over de activiteiten: bouwstenen

De protestantse gemeente Menaam wil een levende gemeente zijn. Dat betekent dat er naast de kerkdiensten diverse activteiten worden georganiseerd. We noemen dit de 'bouwstenen' van de gemeente. 

Inleiding bouwstenen 2017/2018 'kerkproeverij, een open huis'
Toen ik nog jong was had je ander speelgoed dan tegenwoordig. Je had autootjes, poppen, Lego, Playmobil en soms een poppenhuis. Soms had het poppenhuis zelfs echte elektrische verlichting. Wat is dat mooi. Soms komt het poppenhuis uit de winkel. Soms is het ook gemaakt door een knappe pappa of familielid. Het poppenhuis heeft vier of vijf kamers. Elke kamer heeft een eigen behang en vloerbedekking. Soms herkenbaar van het behang en de vloer in je eigen huis. Maar één ding ontbreekt bijna altijd in een poppenhuis: de trap. Als jongetje begreep ik niet hoe je met de poppetjes van de begane grond naar de eerste verdieping moet komen. Moet je dan vliegen? Verder ontbrak het mij als kind niet aan fantasie. Tafeltjes, stoeltjes en meubeltjes komen met gemak uit de blokkendoos. De poppetjes zelf zijn soms ook onderdelen van de speelgoed-“kinderboerderij”. Wat maakt het uit? Een poppenhuis heeft vele kamers. Net als de kerk. En dat de trap ontbreekt kan misschien wel inspirerend zijn voor mooie gedachten. Hoe kom je van de ene in de andere ruimte? Soms lijk je te moeten vliegen. Een gevoel dat mensen vaker hebben in de Kerk. Ook in de kerk staan we vaak op de drempel tussen geloof en werkelijkheid. De kerk is geen poppenhuis. Maar toch heeft elke Kerk als geloofsgemeenschap vele kamers. Het is de kunst om de sfeer van elke afzonderlijke ruimte te proeven. De Kerk is de plaats waar mensen samenkomen. Mensen komen er wekelijks samen omdat ze iets delen met God en met elkaar. Mensen komen ook concreet in de kerk als gebouw bij de “drempelmomenten” van het leven: bij geboorte, bij doop, bij huwelijk en bij het afscheid van een dierbaar mens. Daar kunnen nog meer momenten bij komen. Wanneer mensen belijden bij de Kerk als gemeente te willen horen en wanneer mensen een ambt aanvaarden. We komen samen in de kerk als gebouw bij vreugde en bij verdriet. We zoeken de gemeente op wanneer we uiting geven aan gevoelens die we niet altijd onder woorden kunnen brengen. Dan kan de muziek helpen of een kaars die brandt. De kerk heeft vele kamers. Er is plaats voor iedereen. Een trap hebben we niet nodig om erbij te horen of om je eigen plekje in de kerk te vinden. De kerk lijkt dus wel een beetje op een poppenhuis. Misschien met wat fantasie. Als ik mijn gedachten wat laat gaan, dan zie ik ook de Hand die ons verplaatst. De Hand van…. de God die alles in de hand heeft. Wanneer wij spelen met een poppenhuis zijn wij niet als God. Wij zijn geen willoze poppetjes in Zijn hand. Integendeel: we mogen in de Bijbel op elke bladzijde vanaf het begin tot en met het eind met zekerheid één ding proeven: dat wij vrij zijn. Wij worden niet verplaatst. We mogen zelf bepalen waar we willen zijn en waar we naar binnen willen gaan en wanneer. Wij zijn vrij om te kiezen voor God en voor elkaar. We mogen be-amen wat Hij ons wil geven. We mogen het proeven. We mogen de smaak van het Koninkrijk van God te pakken krijgen. Het is nog maar de voorsmaak. Soms smaakt het bitter, dan weer zoet. Het leven is niet altijd gemakkelijk. Maar één ding is zeker: de reis met elkaar in geloof en in relatie met God smaakt naar méér. Neem iemand mee. Kom er ook bij. De kerk is nooit vol. Er is meer dan genoeg ruimte voor iedereen.

Ds Jeroen van Olffen.